Adhesie

Adhesie beschrijft het vermogen van twee stoffen om aan elkaar te hechten.

Het omvat de adhesiekrachten op de contactoppervlakken van twee verschillende of identieke stoffen als gevolg van moleculaire krachten. Adhesie wordt nog altijd wetenschappelijk onderzocht, omdat de afhankelijkheid tussen twee lijmsystemen en de oppervlakken van het voegdeel zeer complex zijn.

Erklärung der Adhäsion

Verklarende theorieën betreffende adhesie

In het algemeen wordt onderscheid gemaakt tussen mechanische en specifieke adhesie.

Bij mechanische adhesie gaat men ervan uit dat de lijm in kleine poriën en oneffenheden van het voegdeel binnendringt en zo hieraan vast gaat zitten.

De specifiek adhesie completeert de mechanische adhesie, omdat deze theorie alleen niet voldoende is om het samenhouden van lijm en substraat te verklaren.

Polarisatietheorie

Deze werd in 1935 door de Bruyne ontwikkeld en heeft betrekking op het dipoolkarakter van de moleculen als oorzaak van de adhesie. Dit kan bij apolaire stoffen echter uitgesloten worden.

Elektrostatische theorie

Deze theorie werd in 1950 door Derjagin ontwikkeld en gaat uit van een elektrische dubbellaag als oorzaak van de adhesiekracht.

Diffusietheorie

In 1960 nam Voyutzkij het idee van de moleculaire brownse beweging op in zijn adhesietheorie.

Beide stoffen moeten echter affiniteit hebben om chemische bindingen met elkaar te vormen. Dit geldt meestal alleen voor kunststoffen; bij metalen voorkomt de metaalbinding diffusie.

Absorptie- en bevochtigingstheorie

(1963 ZismannFowkesGood und Wu)

Basis is de oppervlakte- en grensvlaktheorie. Bij de thermische energieanalyse van adhesie bevochtigen vloeistoffen bijzonder goed vaste oppervlakken, waarvan de deeltjes op het grensvlak met de vaste fase zich in een energetische toestand bevinden die slechts iets minder gunstig is dan de deeltjes in het binnenste van de vloeistof.

Rekening houdend met de structuur van de grensvlaklaag, de temperatuur en andere factoren naast de thermodynamische overweging, kunnen conclusies worden getrokken over de hechting.

Hotmelts verliezen adhesievermogen bij hoge temperaturen. Afhankelijk van de toepassing moet de adhesie bij verschillende temperaturen worden getest om te bepalen of de lijm daarvoor geschikt is.

Als de lijm tussen twee voegdelen niet tegen de belasting standhoudt, wordt dit een adhesiebreuk genoemd.

Samen met de interne sterkte (cohesie) en bevochtiging wordt het hechtvermogen van een lijm bepaald.